Zo. Daar zit ik dan, Rackarbergsgatan 36:332 in Uppsala, Zweden. Mijn mijn nieuwe oude laptop die niet veel meer waard is, maar waar ik nu maar wel mooi op zit te typen. Ik heb tot mijn grote frustratie geen lan-aansluiting gevonden in de kamer, hoewel ik die wel zou moeten hebben volgens de website van de woningverhuur. Het wordt maar weer eens pijnlijk duidelijk: ik ben nogal verslaafd aan internet. Al die e-mailtjes die op me liggen te wachten, kwijnend, en al die e-mailtjes die ik zou willen schrijven! Maar goed, dat kan nu dus nog even niet, vandaar dat ik maar wat in een word-documentje zit te rammen. Ik ben vandaag net in deze kamer getrokken. Het is nogal een dubbele ervaring. Het kamertje ziet er prima uit en alles wat ik nodig heb is aanwezig. Het betekent de start van mijn nieuwe leventje hier, wat ik nog moet opbouwen. Maar tegelijkertijd ben ik dus de énige op deze gang op dit moment. Er zijn vijf kamers, maar de Zweden zijn vakantie aan het vieren elders. Vanmiddag ben ik er al wel één tegen gekomen, Chris. Hij leek niet bijzonder verheugd me te zien en we hebben slechts enkele woorden gewisseld. Het lijkt er niet op dat deze mensen veel samen doen, aangezien iedereen zijn eigen levensmiddelen heeft. Daar heb ik al flink van lopen jatten: het supermarktje op de hoek bleek al om 7 uur dicht te gaan en ik had geen zin meer om 20 minuten te lopen naar een andere supermarkt. Ik heb hier namelijk nog geen fiets helaas. Erg culinair lijken mijn huisgenoten overigens ook niet te zijn. Ik kon erg weinig kruiden vinden, en er zijn geen goede messen of snijplanken. Waarschijnlijk maakt de magnetron overuren. Het is ook niet prettig koken op elektrische plaatjes. Wat vreemd is, is dat er ook geen schoonmaakdoekjes, dweilen, theedoeken of dat soort zaken te vinden zijn. Ach, ik wacht met spanning af om ze te ontmoeten. Het schijnt nogal lastig integreren te zijn met Zweden. Ik ben de enige buitenlander op de gang, aangezien elke gang hier maar één gemeubileerde kamer heeft, en die zijn gereserveerd voor de buitenlanders.
De kamer is tot nu toe nog wat leeg uiteraard. Ik heb m’n backpack wel over de vloer uitgestort, dus de vertrouwde rommel heb ik al om me heen. Gelukkig heeft de vorige bewoner beddegoed achtergelaten, anders zou ik de komende dagen wel érg basic moeten doorbrengen. En godzijdank heb ik ook m’n discman, cd’s en boxjes meegenomen. Zonder muziek zou ik het hier niet uithouden deze eerste uren. Ik drink er een kopje muntthee bij, de munt heb ik uit de tuin bij Flogsta gehaald. Ik heb eigenlijk behoefte aan bier, maar alcohol is hier nogal prijzig, dus ik denk dat mijn huisgenoten het niet erg op prijs zullen stellen als ik ook dát nog ga lopen jatten.
De afgelopen twee nachten heb ik gelogeerd bij Milena en Mattan van de Hospitality Club. Het was echt perfect om door hun gehost te worden. Milena komt uit Berlijn, Mattan is Zweed. Ze wonen samen in een mooi appartement in Flogsta, een locatie waar voornamelijk studenten wonen, iets verder van de stad vandaan. Dat laatste was wat minder handig zolang ik nog geen fiets had. Er is veel groen rondom de appartementen en Milena heeft plannen om er een gezamenlijke groenten- en kruidentuin aan te leggen. Ze is een bijna afgestudeerd sociologe en houdt zich veel met racisme bezig. Maar ook leeft ze erg milieubewust, er stonden veel biologische producten in haar kastjes. Ze houdt zich een beetje in de activistische sferen op, zo heeft ze bijvoorbeeld geprotesteerd tegen de G8 vorig jaar. Daar hing een mooie foto van in haar woonkamer. We hadden dus best wel veel om over te praten en ik kon het heel goed met haar vinden. Erg fijn om meteen iemand te leren kennen in een vreemde stad waarmee het klikt. We hebben zelfs samen een wandeling van meer dan een uur gemaakt, door de regen, om bij de enige biologische winkel in de buurt te komen. Een werkelijk prachtige wandeling trouwens, de natuur is geweldig hier. Je waant je meteen in Lord-of-the-Rings sferen. En dat zo vlak buiten de stad.
Hoewel we het dus goed konden vinden en ik het gaaf vond om bij hen te zijn, begon ik me na een poosje toch af te vragen of ik niet te veel was. De gastvrouw uithangen is nu eenmaal vermoeiend en zij kwam na een poosje ook wat vermoeid over. Het is denk ik goed dat ik nu na deze twee nachten mijn eigen kamer heb, zodat het ook leuk is gebleven. Vrijdag zal ik hen al weer bezoeken, want dan is ze jarig en houdt een barbecue. En misschien doen we ook nog wel eens een “fika”, dat is een Zweedse gewoonte om ‘s middags ergens gezellig koffie te drinken en er taart bij te eten. Het gaat dan geloof ik vooral om die taart.
Mijn eerste indruk van Uppsala is erg positief. Het is een mooie stad, mooie architectuur die niet protserig is en veel groen. De straten zijn rustig, maar dat gaat waarschijnlijk veranderen wanneer de studenten terug komen van hun vakanties. Het weer is ook erg goed en dat helpt natuurlijk altijd om een plaats leuk te vinden. Verder lijkt het te voldoen aan de vooroordelen die ik had over Zweedse steden. Schoon, goed geregeld, en beschaafde mensen. Klinkt misschien allemaal niet heel spannend, maar eigenlijk is dit een prettige leefomgeving. Het voldoet vast aan hoe GroenLinks de steden in Nederland ook het liefste zou zien. Uppsala is geen toeristische stad, het draait hier echt om de studenten. Er zijn in ieder geval twee universiteiten: de grote Uppsala Universitet waar ik nu de taalcursus volg, en de kleinere Sveriges Landbruks Universitet waar ik mijn vakken ga volge. Verder schijnen de “Nations” nogal een centrale rol in het sociale leven te spelen. Nations zijn een soort studentenverenigingen die feesten organiseren. Ik zag al veel studenten het centrum begonnen te doorkruisen, strak uitgedost, vrijdag is ongetwijfeld een echte uitgaansavond waarop niemand thuis blijft. Verder is er een grote winkelstraat die niet erg boeiend lijkt, maar naar de maatstaven van grote winkelstraten is hij nog wel okee. Er loopt een schattig riviertje door de stad met lieve bruggetjes erover. En er zijn wat opvallende gebouwen, zoals de kathedraal. Woensdag zal ik met de taalstudenten een rondleiding door Uppsala krijgen.
Morgen bezoek ik Stockholm. Ik heb op het laatste moment tóch besloten om deel te nemen aan het culturele programma voor de taalstudenten, en morgen is de eerste excursie al. In eerste instantie leek het programma me te toeristisch, en had ik geen behoefte om met een groep door musea of stoffige kastelen te slenteren en er nog voor te betalen ook. Maar vandaag bedacht ik me dat ik die toeristische zaken uiteindelijk tóch wel zou doen, en dat dat toch eigenlijk leuker is met een groep dan alleen. En dan kan ik ook alvast wat andere studenten beter leren kennen. Morgen dus Stockholm. Ik ben wel benieuwd. Het is dan de laatste dag van de Europese gaypride daar, dus dat wordt lachen. Misschien blijf ik wel wat langer dan de rest van de groep om de uitgedoste homo’s te bekijken. En zondag, de dag erna, naar Uppland. Een kasteel bezichtigen en een schattig oud stadje, waar toevallig – hilarisch – een optocht van historische fietsen zal zijn. Ik zou normaliter niet nú al andere plaatsen gaan bezoeken, ik ben toch nog maar net in Uppsala, maar zo is het nu eenmaal gepland, en waarom ook niet. Ik heb alleen wel nu al pijnlijke voeten van het vele lopen. Mijn sandalen en slippers hebben op verschillende plekken gaten in m’n huid geschuurd en de Campers zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. Ik moet toch maar snel naar zo’n fiets op zoek. En m’n beenspieren! Autsj. Het is hier niet eens zó heuvelachtig, maar deze Friezin hier is natuurlijk niets heftigers dan de Wageningse Berg gewend (buitenlandse studenten moeten altijd erg lachen wanneer ze horen dat we het een “mountain” noemen).
Lindsey zei,
augustus 6, 2008 @ 8:30 am
Hee Femke!
Je beleeft daar niet echt een cultureshock he (alleen het knackebrod komt in de buurt). Jammer dat het nu zo rustig is, maar daar zal ongetwijfeld snel verandering in komen (ik merk het wel aan je blog …). Ben benieuwd naar je relaas over de optocht van historische fietsen (zou de Skeppshult er ook tussen staat, als slechtste fiets ooit?)
Ik vertrek vandaag trouwens naar Kopenhagen!
We faxen!
Lindsey