Femke in Uppsala!

Het is al weer een tijdje geleden sinds mijn laatste update op deze site. Hiervoor was een goede reden; ik had het namelijk veeels te druk om dingen te schrijven. Zo zijn inmiddels de eerste concerten achter de rug, en het Uppsala Internationella Kortfilmfestival. Nou weet ik ook wel dat jullie zitten te wachten op dat stuk over Zweedse mannen; dat komt binnenkort hoor. Rustig afwachten tot ik er wat meer over te zeggen heb!

Afgelopen week was namelijk nogal een bizarre week. Het internationale korte filmfestival (KFF) was gaande; het grootste culturele evenement van Uppsala, dat jaarlijks plaatsvindt. Om mezelf zoveel mogelijk te kunnen onderdompelen in het festivalgevoel, had ik me opgegeven als vrijwilliger. Daarnaast probeerde ik al mijn studieverplichtingen af te ronden voor het begin van het festival, wat aardig is gelukt. Een hele week FILM FILM FILM bleef dus over.

Als vrijwilliger heb ik zowel in de promo-afdeling gewerkt als in het gastenverblijf. Oftewel posters hangen, flyeren en koffie schenken. Posters hangen was nogal een vreemde bezigheid. Er zijn namelijk slechts 10 plaatsen in Uppsala waar het officieel toegestaan is om posters op te hangen. Dat is niet zo veel voor een stad met 180.000 inwoners. Resultaat is dat je poster binnen enkele uren achter een andere hangt. Hoe gaan we hier mee om? Simpel: twee keer per dag hangen. Helaas is dat de strategie die iedereen volgt. Voor alle activiteiten die de Nations organiseren, alle concerten, alle festivals en andere evenementen, worden dus twee keer per dag posters opgehangen, over elkaar heen. Het voelt een beetje raar om zo vaak de ronde te maken en ze weer eens op te spijkeren. Je frustreert namelijk het werk van andere vrijwilligers, die hetzelfde doen als jij, maar dan voor andere verenigingen. En zij frustreren jou weer op hun beurt. Je zou zeggen dat de Zweden hier een efficientere oplossing voor kunnen vinden, alle andere zaken zijn immers zo overgereguleerd, maar dit blijkbaar niet. Ik heb me er niet zo druk over gemaakt. Zo kreeg ik tenminste mijn dagelijkse portie frisse lucht, en kwam ik eens op plekken waar ik niet eerder was geweest, zoals de immigrantenwijken.

Het gastenverblijf was een wat socialere bezigheid. Hier kwamen de filmmakers, juryleden en werknemers van het festival om te werken en koffie te drinken. Een relaxte plek om rond te hangen, hoewel wat te rustig voor mij.

Dinsdag had ik reeds al mijn uren erop zitten zodat de week overbleef voor…. FILMS! Er werden korte films getoond uit de hele wereld, met Engelse ondertiteling uiteraard. Met de Zweedse en Noorse films extra goed vertegenwoordigd. Alle genres, van animatie, tot experimenteel, tot documentaires werden vertoond. 18 voorstellingen heb ik deze week bijgewoond; in totaal (ik heb het even nageteld) 108 films. De hele week heb ik dus op junkfood en koffie geleefd. Elke avond werd afgesloten in de festivalpub, waar ik elke avond uit ben gegooid om 2 uur (sluitingstijd). Vrijdag maakten we het iets erger door met filmmakers en vrijwilligers tot 6 uur ’s ochtends door te gaan in het festivalkantoor. Toen ik op zaterdag bijna onderuit ging (na 6 uur films achter elkaar te hebben gezien, zonder te eten) heb ik me even afgevraagd of het niet te veel was, maar je moet afmaken waar je aan begint, toch? De afterparty op zaterdag dus ook bijgewoond tot een uurtje of 6, en ten slotte op zondag het festival waardig afgesloten met een slordige 5-6 uur aan films.

Wat een harde dobber dus om vandaag weer om 9 uur ’s ochtends in een collegezaal te zitten! Een nieuwe periode is begonnen, nieuwe vakken, nieuwe docenten en nieuwe studiecollega’s. Helaas is het festival over, hoewel het ongetwijfeld gezonder voor me is om het ‘normale’ leven weer op te pakken. Ik zal ze wel missen, al die vrijwilligers en bezoekers van het festival die ik zo goed heb leren kennen, omdat ze net als ik – echte diehards – al hun uren in de bios spendeerden.