Femke in Uppsala!

Zo af en toe wordt er geklaagd dat ik niet vaak genoeg op mijn blog schrijf. Nou hebben jullie daar uiteraard geen gelijk in, maar vooruit – laat ik weer eens over mijn leven hier berichten. Het leek me wel gepast om weer iets over het orkest te schrijven aangezien hier heel veel van mijn vrije tijd in gaat zitten en het ook een groot deel van mijn sociale netwerk vormt.

We hebben inmiddels al weer een behoorlijk aantal concerten achter de rug – eerste was het Requiem van Brahms, dat we in samenwerking met een groot (en jong) koor uit Duitsland opvoerden. Dit zowel in Stockholm als in Uppsala. En wel in de (goedgevulde) domkerk (de grootste in Zweden). Maar de concerten zelf zijn nooit het belangrijkste van het hele gebeuren, iedere musicus weet dat het eigenlijk om de afterparties draait. In Zweden zijn die soms nogal formeel, maar daarom niet minder goed. In dit geval een zogenaamde ‘gasque’: dit is een formeel meergangendiner waarbij de heren smokings en de dames balkleding dragen. Het vond allemaal plaats in Stockholms Nation (zie voor eerdere beschrijving van de Nations het stuk genaamd “party in Uppsala”), dus stel je er wat kroonluchters en 17e eeuwse schilderijen bij voor. Het leuke aan zulke diners in Zweden is dat er vaak liedjes gezongen worden. Die worden formeel aangekondigd en iedereen stopt met eten en zingt mee. Het klinkt allemaal als er hoge cultuur, zeker als er meerstemmig gezongen wordt door klassieke muzikanten, maar de meeste liedjes gaan over drank en dronkenschap. Na deze vreugdevolle bezigheid ging het feest door in Musicum (“ons” huis) waarbij de blikjes bier werden opengetrokken, een aantal strijkers spontaan Zweedse volksdeuntjes begonnen te fiedelen, en de dames hun hakken uittrapten om er wild op te dansen.

Ons volgende optreden was nog veel formeler. Het orkest werd geacht de installatie van de nieuwe professoren van Uppsala Universiteit muzikaal op te vrolijken. Dat was ook wel nodig want het is nogal een saaie bedoening. Laten we zeggen dat alles verloopt zoals je verwacht van een universiteit die gesticht is in 1477, en zijn tradities hoog houdt. Je moet wat overhebben voor je (genereuze) sponsoring zullen we maar zeggen.

Aan het concert daaropvolgend zal ik niet te veel woorden vuil maken. Het was bedoeld als ‘populair’ en daarom speelden we naast filmmuziek zoals Star Wars, Superman en Harry Potter ook kerstliedjes en – O Gruwel! – The Sound of Music. Volgens mij vond het publiek dat laatste ook helemaal niets dus ik vraag me af waarom we dat onszelf hebben aangedaan. Maar wederom werd dit goedgemaakt door de afterparty – een Chinees diner deze keer, inclusief alle verplichte liedjes, en achteraf een ronkende Klezmer-band waarin enkele orkestleden deelnemen. Tijdens dit feest werden de nieuwe leden van het orkest ook – volgens de traditie – officieel geinstalleerd in een melige variant op de professorsinstallatie.

Dan is het nu al weer bijna tijd voor ons volgende grote avontuur: de toernee naar Shanghai. De visa zijn geregeld, de tickets geboekt, en de Chinese bureaucraten hebben persoonlijk ons volledige programma bepaald. Helaas hebben ze niet zo’n goede smaak en gaan we dus een soort cliche-Europees programma brengen met veel Weense walsen, aangevuld met kitscherige Chineze stukken die niemand kende maar waarom de meesten van ons heel hard moesten lachen (een beetje pijnlijk, dat wel). Op al deze stukken is nauwelijks gestudeerd dus we houden ons hart vast (de dirigent voorop). Zeker aangezien de verwachtingen hooggespannen zullen zijn – klik hier voor onze aankondiging. Een hoop poeha over dat we een van de oudste orkesten van Europa zijn, en “Uppsala Royal Academic Orchestra is one of the famous orchestras in Sweden”, maar nergens staat dat we eigenlijk maar een zootje amateurs zijn! Oioioi….

links:

De website van de Akademiska Kapellet

Een absoluut bizar Chinees stuk dat we op gaan voeren (“Good news from Beijing”):

Vooraankondiging van een van onze optredens:

Dan nu het leukste onderdeel van elk blogstuk: de foto’s!