Wat ik altijd nog eens met jullie wilde delen, zijn de statistieken van deze blog. Dat klinkt misschien saai, statistieken, maar dat is het niet! Integendeel, dit is hetgene waar ik mij het meeste mee bezig heb gehouden bij het schrijven. Op de statistiekenpagina kan de maker van een blog niet alleen bezoekersaantallen zien, maar ook welke berichten en foto’s  het populairste zijn, op welke links wordt geklikt, en welke zoektermen mensen gebruikten op google om vervolgens op mijn blog terecht te komen. Best leuke informatie dus.

Zo kwamen maar liefst 67 bezoekers op mijn blog via de website van het dorp Baaium. Als dat 67 individuele bezoekers zouden zijn, betekent dat dat meer dan 50% van de Baaiumers (inwoneraantal ong. 120) op deze wijze mijn blog heeft weten te vinden.

Het meest populaire bericht was mijn adres (100 bezichtigingen). En dat terwijl ik helemaal niet eens zo veel post of bezoek heb ontvangen. Daar vlak achteraan (95 bezichtigingen): “Wat doet Femke in Uppsala”. Blijkbaar ben ik daar dus toch niet zo duidelijk over geweest vantevoren. “Zweedse mannen” heeft de eer op de 3^e plaats te staan, en dit terwijl dit het laatst geschreven bericht is. Ik vrees dat het stukje niet zo sappig was als de meesten hadden gehoopt. Plaatjes van de mooie Zweedse natuur waren het minst interessant voor mijn bezoekers.

Dan misschien wel het leukste: de zoekmachine-onderwerpen. Waar hebben mensen op gegoogled om bij mij terecht te komen? Nu, ikzelf ben gelukkig nog het populairst. Uppsala + disco staat op nummer twee. Enkele vreemde termen leidden ook tot mij: begraafplaats Uppsala leverde 8 bezoekers. “Blond gespierd man”: 2 bezoekers. Maar ook: “saaie mannen” (3 stuks). Verder blijkt er iemand met een foot-fetish zich onder mijn bezoekers te bevinden. We lezen achtereenvolgens: “blote voeten”; “blote voetjes”; en “dames blote voeten”. Tja, ik weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden. Wel heb ik medelijden met Bettina, van wie ik inderdaad een foto heb geplaatst waarop zij schoenloos te zien is. Aiaiai, pikant….

Wat overigens waarschijnlijk wél klopt, is dat vooroordeel over die geëmancipeerde man. Ik heb meer mannen achter kinderwagens zien lopen dan vrouwen. Of ze nou een skinny pants, legerbroek of krijtstreepbroek aan hadden.

Een ander vooroordeel dat bevestigd is, is die van de alcoholconsumptie. Ja, Zweden gaan graag helemaal lam in het weekend. De dames overigens net zo hard. Voor die alcohol hebben ze op vrijdagmiddag netjes in de rij gestaan bij de System Bolaget.

Om jullie een beeld te geven van hoe de echte Zweedse man er dan wél uit ziet, hier een selectie van foto’s!

We hebben inmiddels al weer een behoorlijk aantal concerten achter de rug – eerste was het Requiem van Brahms, dat we in samenwerking met een groot (en jong) koor uit Duitsland opvoerden. Dit zowel in Stockholm als in Uppsala. En wel in de (goedgevulde) domkerk (de grootste in Zweden). Maar de concerten zelf zijn nooit het belangrijkste van het hele gebeuren, iedere musicus weet dat het eigenlijk om de afterparties draait. In Zweden zijn die soms nogal formeel, maar daarom niet minder goed. In dit geval een zogenaamde ‘gasque’: dit is een formeel meergangendiner waarbij de heren smokings en de dames balkleding dragen. Het vond allemaal plaats in Stockholms Nation (zie voor eerdere beschrijving van de Nations het stuk genaamd “party in Uppsala”), dus stel je er wat kroonluchters en 17e eeuwse schilderijen bij voor. Het leuke aan zulke diners in Zweden is dat er vaak liedjes gezongen worden. Die worden formeel aangekondigd en iedereen stopt met eten en zingt mee. Het klinkt allemaal als er hoge cultuur, zeker als er meerstemmig gezongen wordt door klassieke muzikanten, maar de meeste liedjes gaan over drank en dronkenschap. Na deze vreugdevolle bezigheid ging het feest door in Musicum (“ons” huis) waarbij de blikjes bier werden opengetrokken, een aantal strijkers spontaan Zweedse volksdeuntjes begonnen te fiedelen, en de dames hun hakken uittrapten om er wild op te dansen.

Ons volgende optreden was nog veel formeler. Het orkest werd geacht de installatie van de nieuwe professoren van Uppsala Universiteit muzikaal op te vrolijken. Dat was ook wel nodig want het is nogal een saaie bedoening. Laten we zeggen dat alles verloopt zoals je verwacht van een universiteit die gesticht is in 1477, en zijn tradities hoog houdt. Je moet wat overhebben voor je (genereuze) sponsoring zullen we maar zeggen.

Aan het concert daaropvolgend zal ik niet te veel woorden vuil maken. Het was bedoeld als ‘populair’ en daarom speelden we naast filmmuziek zoals Star Wars, Superman en Harry Potter ook kerstliedjes en – O Gruwel! – The Sound of Music. Volgens mij vond het publiek dat laatste ook helemaal niets dus ik vraag me af waarom we dat onszelf hebben aangedaan. Maar wederom werd dit goedgemaakt door de afterparty – een Chinees diner deze keer, inclusief alle verplichte liedjes, en achteraf een ronkende Klezmer-band waarin enkele orkestleden deelnemen. Tijdens dit feest werden de nieuwe leden van het orkest ook – volgens de traditie – officieel geinstalleerd in een melige variant op de professorsinstallatie.

Dan is het nu al weer bijna tijd voor ons volgende grote avontuur: de toernee naar Shanghai. De visa zijn geregeld, de tickets geboekt, en de Chinese bureaucraten hebben persoonlijk ons volledige programma bepaald. Helaas hebben ze niet zo’n goede smaak en gaan we dus een soort cliche-Europees programma brengen met veel Weense walsen, aangevuld met kitscherige Chineze stukken die niemand kende maar waarom de meesten van ons heel hard moesten lachen (een beetje pijnlijk, dat wel). Op al deze stukken is nauwelijks gestudeerd dus we houden ons hart vast (de dirigent voorop). Zeker aangezien de verwachtingen hooggespannen zullen zijn – klik hier voor onze aankondiging. Een hoop poeha over dat we een van de oudste orkesten van Europa zijn, en “Uppsala Royal Academic Orchestra is one of the famous orchestras in Sweden”, maar nergens staat dat we eigenlijk maar een zootje amateurs zijn! Oioioi….

links:

De website van de Akademiska Kapellet

Een absoluut bizar Chinees stuk dat we op gaan voeren (“Good news from Beijing”):

Vooraankondiging van een van onze optredens:

Dan nu het leukste onderdeel van elk blogstuk: de foto’s!

de bestemming

Dit werd echt een supertocht. De sneeuw was op vele plaatsen wel 30 cm hoog en dus bleven we af en toe wel steken. Maar gelukkig was er weinig concurrentie op de weg, want die Zweden zijn niet zo gek om nu te gaan fietsen. Toen we na zo’n 2 uur de rand van Uppsala bereikten, gaapte een witte leegheid ons tegemoet, waar de sneeuwstorm doorheen raaste. Een kort moment van twijfel. Gaan we daar echt doorheen? Ja dus.

Het begin van het einde

Dit werd het meest barre stuk van de tocht. Links zag je niets, want alles was grijswit, en rechts zag je ook niets, want alles was grijswit. De weg kon je overigens ook niet zien. Gelukkig hadden ze gele stokken langs de rand van de weg geplaatst. Dus werd het motto “laten we tussen de paaltjes blijven”. Inmiddels groeiden er ijspegeltjes aan onze mutsen en in Remco’s baard. De enkele automobilisten die we tegen kwamen keken voornamelijk heel verbaasd, of ze staken grijnzend hun duim op, of waren ronduit kwaad (een moeder die ons waarschijnlijk heel onverantwoordelijk vond).

Dat huis hebben we overigens niet gevonden. De zon gaat inmiddels al om 3 uur onder. Ik had besloten dat we op dat tijdstip ten minste terug moesten zijn op de laatst gesignaleerde pleisterplaats (een pizzeria). Onze broeken waren doorweekt en zodra het donker wordt, wordt het nog een stuk kouder. Om 14.20 dus toch maar besloten om om te keren. Helaas dat we ons einddoel niet gevonden hebben, maar dat geeft mij mooi de gelegenheid om het nog eens te proberen als het weer zo hard stormt. Nu eerst weer even opwarmen bij de kachel.

Hier weer even een paar foto’s, want ik weet heus wel dat iedereen die veel interessanter vindt dan al die letters.

Ik zal m’n best doen jullie te blijven vermaken! Ik weet immers ook wel dat het heel de dag regent in Nederland, dus ik snap dat jullie verveeld zijn!

Afgelopen week was namelijk nogal een bizarre week. Het internationale korte filmfestival (KFF) was gaande; het grootste culturele evenement van Uppsala, dat jaarlijks plaatsvindt. Om mezelf zoveel mogelijk te kunnen onderdompelen in het festivalgevoel, had ik me opgegeven als vrijwilliger. Daarnaast probeerde ik al mijn studieverplichtingen af te ronden voor het begin van het festival, wat aardig is gelukt. Een hele week FILM FILM FILM bleef dus over.

Als vrijwilliger heb ik zowel in de promo-afdeling gewerkt als in het gastenverblijf. Oftewel posters hangen, flyeren en koffie schenken. Posters hangen was nogal een vreemde bezigheid. Er zijn namelijk slechts 10 plaatsen in Uppsala waar het officieel toegestaan is om posters op te hangen. Dat is niet zo veel voor een stad met 180.000 inwoners. Resultaat is dat je poster binnen enkele uren achter een andere hangt. Hoe gaan we hier mee om? Simpel: twee keer per dag hangen. Helaas is dat de strategie die iedereen volgt. Voor alle activiteiten die de Nations organiseren, alle concerten, alle festivals en andere evenementen, worden dus twee keer per dag posters opgehangen, over elkaar heen. Het voelt een beetje raar om zo vaak de ronde te maken en ze weer eens op te spijkeren. Je frustreert namelijk het werk van andere vrijwilligers, die hetzelfde doen als jij, maar dan voor andere verenigingen. En zij frustreren jou weer op hun beurt. Je zou zeggen dat de Zweden hier een efficientere oplossing voor kunnen vinden, alle andere zaken zijn immers zo overgereguleerd, maar dit blijkbaar niet. Ik heb me er niet zo druk over gemaakt. Zo kreeg ik tenminste mijn dagelijkse portie frisse lucht, en kwam ik eens op plekken waar ik niet eerder was geweest, zoals de immigrantenwijken.

Het gastenverblijf was een wat socialere bezigheid. Hier kwamen de filmmakers, juryleden en werknemers van het festival om te werken en koffie te drinken. Een relaxte plek om rond te hangen, hoewel wat te rustig voor mij.

Dinsdag had ik reeds al mijn uren erop zitten zodat de week overbleef voor…. FILMS! Er werden korte films getoond uit de hele wereld, met Engelse ondertiteling uiteraard. Met de Zweedse en Noorse films extra goed vertegenwoordigd. Alle genres, van animatie, tot experimenteel, tot documentaires werden vertoond. 18 voorstellingen heb ik deze week bijgewoond; in totaal (ik heb het even nageteld) 108 films. De hele week heb ik dus op junkfood en koffie geleefd. Elke avond werd afgesloten in de festivalpub, waar ik elke avond uit ben gegooid om 2 uur (sluitingstijd). Vrijdag maakten we het iets erger door met filmmakers en vrijwilligers tot 6 uur ‘s ochtends door te gaan in het festivalkantoor. Toen ik op zaterdag bijna onderuit ging (na 6 uur films achter elkaar te hebben gezien, zonder te eten) heb ik me even afgevraagd of het niet te veel was, maar je moet afmaken waar je aan begint, toch? De afterparty op zaterdag dus ook bijgewoond tot een uurtje of 6, en ten slotte op zondag het festival waardig afgesloten met een slordige 5-6 uur aan films.

Wat een harde dobber dus om vandaag weer om 9 uur ‘s ochtends in een collegezaal te zitten! Een nieuwe periode is begonnen, nieuwe vakken, nieuwe docenten en nieuwe studiecollega’s. Helaas is het festival over, hoewel het ongetwijfeld gezonder voor me is om het ‘normale’ leven weer op te pakken. Ik zal ze wel missen, al die vrijwilligers en bezoekers van het festival die ik zo goed heb leren kennen, omdat ze net als ik – echte diehards – al hun uren in de bios spendeerden.

Tot onze verbazing brak ‘s middags opeens de ZON door!